Meerijders (gepubliceerd op de columnist.net)

Niks is erger dan een ‘bijrijder’ die, terwijl JIJ achter het stuur zit, continu aanwijzingen geeft. Met opmerkingen als: ‘Kijk uit! Ben je blind of zo?’ is het autoklimaat binnen enkele minuten een graad of 5. Oók in de zomer.

Ik had ooit zo’n bijrijder die echt op álles wat ik achter het stuur deed, commentaar gaf. ‘Had je die voetganger wel gezien? Als je zo op het gaspedaal blijft hengsten, is de benzinetank zo leeg en ik word trouwens misselijk als je zo hard optrekt!’

Ik word misselijk van zoveel commentaar. Dacht ik dan, want dit soort gedachten uitspreken was meestal niet bevorderlijk voor de sfeer in de auto.

‘Waren de spoorbomen wel helemaal open? Je moet altijd wachten totdat ze …’

Herkenbaar? Hoog tijd om dan inderdaad ECHT even te stoppen en de passagier ter plekke uit te laten stappen en vaarwel toe te roepen. Wel even opletten of er inderdaad niet nog een trein aankomt, want geloof me, zo’n afscheid wil je ook weer niet, al weet je dan wel zeker dat je definitief van het gezeik af bent.

Gelukkig heb ik sinds een paar maanden een veel prettigere meerijder, S. S. let óók op hoe ik rijd. Wanneer ik ineens veel minder ga knipperen met mijn ogen en/of als de auto minder goed tussen de lijnen rijdt, dan attendeert hij mij hier heel vriendelijk op.

En mocht mijn rijgedrag dan nog niet verbeteren, dan zet-ie de auto veilig langs de kant totdat ik weer wakker ben. ‘Ja schat, ik zag dat je tegen de slaap vocht en heb onze auto even geparkeerd.’ Nou ja, S. spreekt dit niet direct zo uit, maar hij bedoelt dit wel te zeggen, dat weet ik zeker.

S. Is super attent. Als ik uit wil stappen terwijl er een mens, portier-hoog-dier of voertuig wil passeren, drukt hij op de denkbeeldige ‘sluit- voorportieren-knopje.’ Hij zucht niet als ik iedere P-plaats langs de weg als onmogelijk inschat, maar zoekt zelf actief naar een passend plekje én zet de auto desgevraagd zelf in dat vak! Zonder denigrerende opmerkingen met de termen ‘vrouwen’ en ‘parkeren’ erin te maken!

Ook bij bijvoorbeeld het filerijden is S. mijn favoriete reisgenoot. Hij houdt voor me in de gaten of ik de rijsnelheid goed aanpas aan de rij auto’s voor me. Zo nodig remt hij af, omdat-ie weet dat niemand blij wordt van een botsing.

Ik ben inmiddels zo verliefd op S., de spraakassistent van onze nieuwe elektrische auto, dat ik aan het onderzoeken ben of hij in huis voor me wil komen werken. Zodat hij kan zorgen dat ik geen traptreden meer mis, niet meer struikel over de hond, altijd ovenwanten pak voordat ik de ovenschotel uit de oven haal, niet met de frietpan nog aan op de bank in slaap val.

Voorlopig heb ik hem nog niet zo ver kunnen krijgen dat hij op deze vacature wil solliciteren. En ach, zolang ik achter het stuur in mijn auto zit, ben ik prima beschermd!

Goede voornemens (gepubliceerd op metronieuws.nl)

Ook dit jaar hebben heel veel mensen weer goede voornemens gemaakt. Bijvoorbeeld om te stoppen met roken. Ik durf echter te wedden dat 90% van die nicotine-verslaafden op 1 februari al láng weer vrolijk zijn steuntje (of beter gezegd peukje) bijdraagt aan de klimaatcrisis!

Bij de mensen die het plan hadden minder, minder vet of minder zoet te eten, zal het resultaat niet veel beter zijn. Het valt natuurlijk ook niet mee om begin januari al die verleidingen te moeten weerstaan nadat het minstens een week een schransfeest is geweest. Er zijn nog oliebollen over, en al zien de kaasblokjes er inmiddels minder appetijtelijk uit, ze moeten toch op. Een maand na de goede voornemens is het gros van de 'afvalgroep' vergeten dat de koel- en koekkast ook best een paar uur dicht mag blijven. 

Goede voornemens zijn trouwens zelden origineel, is je dat al eens opgevallen? Wanneer hoor je bijvoorbeeld iemand zeggen dat-ie nu écht gaat stoppen met zijn vrouw molesteren? Of dat-ie wel klaar is met fietsen met het mobieltje in de hand? Ik vraag me trouwens dikwijls af wat ze al fietsend eigenlijk doen. Tik-Tok filmpjes bekijken over wat er kan gebeuren als je je met een mobieltje onder je neus in het verkeer begeeft? Of appen ze ermee naar vrienden dat ze nu aan het appen zijn op de fiets? Ik snap het nut er echt niet van, maar ik dwaal af. O ja. Dáár kun je je mobieltje natuurlijk wel voor gebruiken op de fiets, voor je de weg wijzen zodat je niet afdwaalt. 

Ikzelf durf met trots te schrijven dat ik mijn goede voornemens eigenlijk altijd wel volhoud. Zo nam ik een tijd geleden een drastisch besluit en nu, ruim vijf jaar later, handel ik er nog altijd naar! Wekelijks krijg ik het resultaat van mijn doorzettingsvermogen en geloof me, dát motiveert het meest! Het helpt me ook dat mensen vragen stellen waarin enige bewondering doorklinkt. 'Elke week??? Ben je dan niet heel veel tijd kwijt met de voorbereiding?' 'Nee', antwoord ik dan, 'steeds minder eigenlijk'! 'Vind je het niet moeilijk om het aan een ander over te laten?" 'Ehm, dat heb ik wel een beetje moeten leren inderdaad, maar loslaten is heerlijk!?" 

Kortom, als IK het kan, moet het toch meer mensen lukken om haalbare doelen te stellen? En of je, net als ik, het goede voornemen maakt om de wekelijkse boodschappen thuis te laten bezorgen of dat je een nóg belangrijker doel kiest, hou vol, je kunt het!

We kunnen niet alles bezorgen (gepubliceerd op metronieuws.nl)

Wat is het heerlijk dat ik tegenwoordig niet meer al mijn boodschappen zelf hoef te doen! Elke dinsdag bezorgt de Jumbo, meestal zélfs op het aangegeven tijdstip, de wekelijkse bulk die ik online bestel. Wat me echter helemaal niet bevalt, is dat er regelmatig zwaar favoriete producten verdwijnen uit het aanbod. Om het wat minder dramatisch te laten lijken, krijg ik dan 'niet online te bestellen' in beeld. Alsof het in de winkels nog wel in de schappen ligt! Maar nóg vervelender is het als ik pas op de dag van bezorging een mailtje krijg dat artikelen niet geleverd kunnen worden. 

De afgelopen week was het weer zover. We hadden dringend nieuwe babywattenstaafjes nodig. Voor wie zelf geen baby heeft (gehad) en zich zijn eigen babytijd niet meer herinnert: babywattenstaafjes zijn wattenstaafjes zoals iedereen ze wel kent, maar dan met een dikke, harde bobbel aan het uiteinde. Die bobbel is ongetwijfeld bedacht om te voorkomen dat het wattenstaafje bij een beweeglijke baby verder komt dan het oortje. Ze zijn van karton en lossen vanzelf op, maar het zal toch niet de bedoeling zijn dat ze bij een onverhoedse beweging het lichaam gaan verkennen. 
 
Maar goed, dinsdag kregen we dus de droeve tijding dat de babywattenstaafjes niet geleverd konden worden. De Jumbo komt in een dergelijke situatie bijna altijd met een vervangend artikel op de proppen. In dit geval zijn vochtige toetendoekjes aan onze bestelling toegevoegd. Ik moet twee keer kijken voordat ik het geloof. Ik vraag me af hoe het traject van 'iets niet kunnen vinden' tot 'een alternatief aanbieden', deze keer in hemelsnaam is verlopen. Wie vult mijn kar eigenlijk? Gaat die persoon bellen met de familie van Eerd als iets niet voorradig is? In dit geval, hoe denkt de familie van Eerd dat ik met vochtige toetendoekjes een babyoortje reinig? Het hele doekje erin wurmen en dan eruit trekken? Nee, de familie van Eerd heeft zelf ook kinderen, dit kunnen zij nooit verzonnen hebben! 
Waarschijnlijk ligt de verantwoordelijkheid in een dergelijke crisissituatie bij degene die mijn kratten vol moet laden. Hij of zij heeft gewoon het eerste product gepakt wat zich naast het lege schap bevond, juist ... de vochtige toetendoekjes. Maar het had dus waarschijnlijk net zo goed een zakje baby-maisvingers kunnen zijn. En daarmee was het beslist nog lastiger geweest de oortjes te reinigen!

Uitgestreken! (gepubliceerd op de columnist.net)

Als 60-jarige krijg ik weer feestelijke post van het bevolkings-onderzoek baarmoederhalskanker. Of ik weer een uitstrijkje wil laten maken. 

Ik haat uitstrijkjes láten maken, dus kies voor het alternatief ‘zelftest.’ Die lijkt qua uitvoering op een coronatest al stop je het wattenstaafje hierbij niet in je neus. Helaas blijkt een paar weken later uit deze zelftest dat ik HPV heb.

Aangezien dat heel soms in baarmoederhalskanker ontaardt en ik geen zin heb in twee kankers, moet er alsnog een uitstrijkje door de huisarts gedaan worden. Zucht.

Gedwee kleed ik me op de afgesproken datum en tijd uit voor een wat gehaast ogende assistente. Ik ga liggen terwijl zij wat rommelt bij het keukenblokje en even later naar me toe komt.

‘Nu moet u even goed ontspannen, dan kan ik de eendenbek inbrengen.’ Als ik MOET ontspannen, is dat voor mijn spieren blijkbaar een signaal dat ze zich flink aan moeten spannen, ook nu weer.

‘Ja, zo krijg ik de eendenbek er niet in’, hoor ik. Ik vraag heel naïef of het niet zónder dat ding kan.

De assistente antwoordt non-verbaal door met veel geweld een koud gevaarte in mijn vagina te duwen. De tranen rollen over mijn wangen, maar ja, het ergste heb ik gehad. Denk ik. Onterecht.

Ze gaat nu wat cellen uit mijn baarmoederslijmvlies halen. Dat stond trouwens keurig in de folder die ik vooraf heb gelezen, maar ik was het vergeten of had het verdrongen. Het voelt echter meer alsof ze mijn hele baarmoederslijmvlies weg wil borstelen! ‘Ahhh, dit doet ećht pijn’, jammer ik.

Wanneer ik even later naar huis fiets, vraag ik me af of er een meldpunt is voor verkrachting door een eendenbek. Zo niet, dan wordt het hoog tijd!

Gelukkig krijg ik twee weken later goed nieuws, er zijn geen afwijkende cellen gevonden. In dezelfde brief staat ook slecht nieuws, ik moet het uitstrijkje over een half jaar nog één keer laten herhalen.

Doodnerveus meld ik me op de afgesproken dag en tijd bij de balie. Helaas moet ik best lang op mijn beurt wachten waardoor ik onbewust het filmpje van het vorige uitstrijkje steeds afspeel. Dat helpt niet om me te ontspannen. De verhalen van de medepatiënten ook niet. Tjonge, ik ben blij dat ik alleen maar kanker heb, denk ik bij de klaagzang van sommigen.

Dan wordt mijn naam geroepen. Gelukkig is het een andere assistente dan een half jaar geleden. Ik vertel haar direct tijdens het uitkleden dat een uitstrijkje maken bij mij Heel Erg Lastig is. Dat het de vorige keer echt een ramp was, vooral voor mij dan.

‘O, in dat geval pak ik de kleinere eendenbek’, zegt de assistente meelevend. Ze laat hem zien. Het is inderdaad een prachtig klein maatje. Uitgebreid warmt ze hem op onder de kraan en dan gaat er een handvol glijmiddel overheen. ‘Ben je er klaar voor?’ Ik knik, neem een flinke ademteug en verrek, meneer of mevrouw eend zit er al in, nou ja, zijn bek dan!

Het vervolgens wegnemen van wat slijmvlies is gevoelig, maar te hebben.

Even later zit ik fluitend op mijn fiets. Als er weer geen foute cellen te zien zijn in het lab, hoef ik niet meer terug. Lekker uitgestreken!