Gemis (gepubliceerd op de columnist.net)

Of ik het erg vind om dood te gaan? Op dit moment niet, maar het is gemakkelijk praten als je nog niet met één been in het graf staat. Misschien dat meneertje Dood me dan wél de stuipen op het lijf jaagt. Maar wat ik nu wél al zeker weet, is dat ik het erger zou vinden als niet ik maar mijn man een ongeneeslijke ziekte had gekregen. Dat IK me in zou moeten gaan stellen op een toekomst zonder hem. 

Gisterenavond schoot me dit te binnen terwijl ik hem riep om een joekel van een spin op te ruimen (nou ja, liever gezegd: uit de weg te ruimen, sorry dierenpartij-aanhangers!). Ik bedacht hoe fijn het is dat hij deze klus net iets minder vervelend vindt dan ik. En wat ik zonder hem zou moeten. Zonder mijn man bedoel ik dan, niet zonder die spin). 

Sinds ik de diagnose kanker heb, heeft mijn man al heel veel rekenwerk verricht. Helaas konden we mijn levensverzekering ineens niet meer verhogen, maar dankzij Excel weten we precies wat hij nog overhoudt als ik ga hemelen. Dat hij in dit huis kan blijven wonen als hij dat wil. Dat geeft rust. In hetzelfde overzicht staat ook wat ik overhoud als ik de langstlevende ben. Ik heb geen idee waar hij op uit kwam, want het interesseert me totaal niet, vast omdat ik verwacht toch eerder dood te gaan. 

Best wel naïef natuurlijk, verwachten dat hij onsterfelijk is. En dat in een wereld waar dagelijks fietsers geplet worden onder SUV's of autobussen. Waar mensen hartaanvallen krijgen die ze niet overleven (omdat mensen zoals ik niet hebben leren reanimeren). Waar mensen heel ongelukkig van een trap vallen zodat ze het niet na kunnen vertellen. En zo zijn er nog legio doodsoorzaken te bedenken.  

Als mijn man onverwacht zou sterven, dan moet ik Heel Veel Zelf Uitzoeken. Knalt de stroom eruit? Normaal hoef ik dan alleen maar Jóóóóóóóóóós te roepen. Of ik kan al aan luid gevloek horen dat hij de stroomuitval ook heeft bemerkt en op weg is naar de meterkast. Ik weet inmiddels wel dat een tuinlamp bij ons meestal de kortsluiting veroorzaakt als we per ongeluk de schakelaar indrukken. Maar hoe ik kortsluiting oplos? Ik weet de meterkast te vinden, maar heb hem nooit echt goed van binnen bekeken.  

Komt er geen warmte van de radiator? Weet Jos altijd snel op te lossen met de app op zijn telefoon. De telefoon waarvan ik niet eens de pincode weet.  

De jaarlijkse belastingaangifte invullen? Nog nooit gedaan!  

De heg snoeien? Heel vaak gedaan, maar mocht ik niet meer toen ik vier keer achter elkaar door het elektriciteitssnoer was gegaan. Het is echt een wonder dat ik al mijn vingers nog heb.  

Ik ben dus best wel als de dood dat Jos eerder doodgaat. En hoewel onze verzekeringsagent en een tuinman wat van Jos zijn praktische taken over kunnen nemen, zou ik hem zeker ontiegelijk missen. Er is volgens mij echt geen man die beter bij mij past.  

Nee, laat mij maar lekker eerst gaan, dan maak ik het (waar dat dan ook mag zijn) alvast gezellig voor 'm. Kook ik een lekkere Italiaanse pasta met tiramisu als toetje. Gelukkig heb ik zelf ook wat kwaliteiten die hopelijk ook gemist worden als ik er niet meer ben.   

Flutservice.nl (gepubliceerd op de columnist.net)

 

Ik heb een nieuwe e-bike nodig, dus ik wandel naar de fietswinkel bij mij om de hoek. Al snel weet ik na wat proefrijden welke het moet worden. Ik schrik echter wel flink van de prijs! Gelukkig vind ik online winkels die tot wel 600 euro goedkoper zijn! Dan mis je misschien wel de persoonlijke service, maar ik heb al op dezelfde fiets gereden, dus wat kan er nog misgaan? Winkelwagentje in en hup, besteld! Dat is snel verdiend!
Vandaag is het dan eindelijk zover...een busje stopt voor ons huis en voorzichtig wordt mijn aankoop eruit gereden. Wow, wat is-ie toch mooi! Jos en ik controleren even of er geen beschadigingen op zitten. Die maak ik namelijk zelf wel, zo heeft het verleden bewezen. Nee hoor, helemaal ongedeerd. De bezorgster rijdt weg en wij rollen de aanwinst de achtertuin in. Mijn man voelt aan de spatborden, test de lampen. Aan zijn gehum hoor ik dat hij enthousiast is. Totdat hij zegt: 'Ils, er zit geen accu in!.' Ik spurt naar binnen, bel de bezorgster en vraag of ze de accu nog in de bus heeft liggen. 'Nee,' antwoordt zij gedecideerd, 'ik heb alles geleverd wat ik moest leveren.'
Dan maar de leverancier bellen. Ik leg het probleem uit en de mevrouw van de klantenservice geeft aan dat ik even moet wachten. Ze blijft lang weg en ik vraag me af of ze net zo'n rondje aan het maken is als ik wanneer ik mijn sleutels weer kwijt ben. Gangkastje, nee, broekzak, nee, jaszakken, nee, keukentafel, nee, diepvries (ik wéét dat dat geen logische plek is voor sleutels, maar ik heb ze daar echt een keer teruggevonden). 'De fiets is mét accu de deur uit gegaan’, klinkt haar stem minuten later. 'Wat vervelend voor u, we gaan er vandaag meteen een verzenden.' En ja, tot mijn opluchting zie ik 's middags in de app van tante post dat de levering keurig is aangemeld. De volgende dag is de status helaas niet veranderd. De dag daarna ook niet. Jos wordt telkens wat bleker bij het zien van hetzelfde bericht en besluit drie dagen na de levering van mijn fiets, te bellen. Opnieuw vindt dezelfde klachtenservice (want dát is het bij dit bedrijf!) het vervelend voor ons, want het pakket is toch écht aan de bezorgdienst overhandigd. 'Maar we sturen er vandaag meteen weer een op.' Jos vraagt nog of er een extender bij moet om de accu in de fiets te laten passen, dat heeft hij namelijk in de handleiding gelezen. 'Nee hoor, dat is niet nodig’, is het gedecideerde antwoord. 'Weet u het zeker?' De mevrouw aan de andere kant van de lijn weet het heel zeker. Of ze ziet dat er inmiddels veel klanten in de wacht staan, dat kan natuurlijk ook. Precies een week nadat de fiets is bezorgd, komt er inderdaad een pakket met de inmiddels zo begeerde accu. 'Ik zet hem er meteen even in voor je’, zegt Jos. Hij loopt fluitend naar de garage, maar is wel héél snel weer terug. 'Hij is te kort zonder extender. Hoe vaak heb ik dat … al gezegd? Ik ga meteen weer bellen!'
Ik ben getuige van een telefoongesprek dat zo kan dienen voor 'hoe om te gaan met de boze klant, nee, om te gaan met de bijna exploderende boze klant.' Jos krijgt zowaar de directeur aan de lijn. Er wordt beloofd de extender meteen op te sturen, heel vervelend, blablabla. Wij bestellen er zelf voor de zekerheid ook zelf maar een elders, het geduld is inmiddels ook bij mij op. Hoe het af is gelopen? De door ons bestelde extender komt tegelijk met het exemplaar van de online fietsenwinkel aan en ik kan eindelijk de fiets gaan gebruiken. Eén ding weet ik zeker: ik koop nooit meer een fiets online. Nou ja, of hij moet echt heel erg veel goedkoper zijn.

Bijna goed! (gepubliceerd op de columnist.net)

Wat lijkt het met geweldig om mee te doen aan een quiz op televisie! Dat ik bijvoorbeeld bij Twee voor Twaalf zit. Ik ben dan bij voorkeur degene die opzoekt en bij veel vragen al binnen vijf seconden het belletje laat rinkelen omdat ik het antwoord heb (ja, ik ben me ervan bewust dat ik daar nog wel even mee moet oefenen). Het lijkt me helemáál het toppunt van geluk dat ik in diezelfde quiz als opzoekende secondant af en toe spontaan het antwoord weet terwijl mijn quiz-genoot met de mond vol tanden zit. Dat ik dan kan zeggen: 'O, ik was niet echt aan het meeluisteren, maar het antwoord is volgens mij ...". En dat het dan natuurlijk juist is!  

Jos en ik doen thuis altijd mee bij Twee voor Twaalf en ik durf zonder onbescheiden te willen zijn, wel te stellen dat ik ... af en toe een vraag goed heb. We hebben het dan wel over medische vragen, vragen over eten en (moderne Nederlandse) literatuur. Wat zou het trouwens leuk zijn als Astrid in een uitzending waarin ik zelf zat dan zou vragen naar de leukste titel van de vorige eeuw en dat het antwoord dan Passie en Piemelbloemen was, het boek wat ik samen met Sylvia Beugelsdijk heb geschreven! Maar goed, ik dwaal af.  
 
Hoe graag ik ook in een dergelijke quiz zou meedoen, realistisch is dat niet. Ik weet namelijk heel veel meer vragen niet dan wel. En dat is niet alleen zo bij Twee voor Twaalf, maar óók bij de slimste mens, Eén tegen 100, Per seconde wijzer. Vaak weet ik het antwoord hooguit ongeveer. Ik weet bijvoorbeeld wel dat de gevraagde achternaam met een K. begint, maar ben de rest even kwijt. En dat rekenen ze dan niet goed. Bij Miljoenenjacht weet ik de vragen op de antwoorden trouwens meestal wel maar omdat we niet meer meespelen bij de postcodeloterij, is de kans om hier deelnemer te worden nul. Niet erg, want daar zou ik dan waarschijnlijk wél de antwoorden weten, maar zou ik stikzenuwachtig worden van het onthouden achter welke desk ik plaats moet nemen na een goed of fout antwoord. 
 
Ik denk echter dat er veel mensen zijn die, net als ik, graag een keer op televisie zouden strijden voor een prijs en vooral de eer. Die echt hun stinkende best doen om de juiste antwoorden uit hun strot te krijgen, maar bij wie het net niet lukt. Meneer de Mol of andere TV-baas, daar moet toch wel een leuk concept of verdienmodel mee te maken zijn? Een quiz met de duidelijke naam Bijna Goed?  
Ik ben wél goed in vragen bedenken, dus hier komen er vast een paar die u zo mag gebruiken!  
"Wie scoorde in 1974 in de finale tegen West-Duitsland?" In een reguliere quiz zou Johan Neeskens het juiste antwoord zijn, maar in Bijna Goed wordt dit antwoord als helemaal fout gezien. Is er echter iemand die antwoordt met 'een spits", "een speler van een hesje van het Nederlands elftal", 'iemand die niet bij het West-Duitse team hoorde" dan levert dat punten op. 
 
De prijzen passen bij de titel van de Quiz. Het zijn namelijk niet echt goede prijzen. Weekendje kamperen bij een scoutingclub, een doos Droste chocola, of desnoods koetjesrepen. Het lijkt me logisch dat de prijzen bescheiden zijn, er zullen namelijk heel veel kandidaten mee willen doen aan zo'n quiz waarin je veel meer kans hebt met je antwoord te winnen. Het programma kan dan ook dagelijks een verse uitzending maken, waardoor de omroepen het scherm minder hoeven te vervuilen met herhalingen. Win-win! Ik zal mijn plannen eens voor gaan leggen aan de omroepbazen en kom er vast nog op terug!