Jetzt geht's los!

Mijn uitgeverij (Mooi Media) en ik gaan van start met het reclame maken voor Matroesjka. Aanstaande donderdag krijg ik te horen welk budget er beschikbaar is, wát we gaan doen en wie welke taken op zich neemt. Voor wie nooit een roman heeft uitgebracht: ik kan je verzekeren dat het een heel karwei is. Vooral als nog-niet-zo-bekende-auteur kun je er niet van uitgaan dat je boek (vanzelf) verkoopt. Bij mijn eerste roman zag ik dat misschien iets te rooskleurig in. 'Bij een boekhandel liggen' leek zo'n beetje het hoogste doel, want dan zagen mensen je boek, en verkocht het wel. Inmiddels weet ik beter. Alleen al vorig jaar verschenen er ongeveer 5000 romans die via de boekhandels te koop werden aangeboden. VIJFDUIZEND! De lezer die nog geld overheeft voor een roman, heeft dus aardig de keuze. Aangezien ik zelf ook een enthousiaste lezer ben, en regelmatig boeken koop, weet ik dat de keuze dan vaak valt op de gevestigde namen. En dat debutanten in de regel maar matig verkopen.

Gelukkig heb ik door de lancering van Passie en Piemelbloemen al enige ervaring met het benaderen van de markt. Ik heb gemerkt wat verkoop oplevert en wat niet of nauwelijks. Boeken signeren en over je boek vertellen is ongetwijfeld aantrekkelijk als je al enige bekendheid hebt, maar niet wanneer je nog geen naam gemaakt hebt. Er komen weinig mensen op af en het is moeilijk om ze te boeien. Een artikel in de (plaatselijke en regionale) kranten en televisie, werkt al veel beter. Nog beter werkt het, als mensen je naam en boek op verschillende plekken tegenkomen en als er op die manier een natuurlijke nieuwsgierigheid ontstaat. Dit is ook de reden dat auteurs zeer graag met een pakkend interview in tijdschriften verschijnen, helaas is het aanbod voor de media zó overweldigend dat je ook hier als relatief onbekende geen schijn van kans maakt.

Het bereiken van een groter koperspubliek hangt uiteraard ook af van de mening van degenen die het boek al gelezen hebben. Zijn zij enthousiast, dan zijn ze goede ambassadeurs voor de verkoop. Praten ze negatief over je boek, dan hoeft dat ook nog niet erg te zijn. Het ergste is het als er in het geheel niet over je boek gepraat wordt, als de inhoud blijkbaar niet eens interessant genoeg is om er wat over te zeggen. Ik hoop dat Matroesjka dat lot bespaard blijft, maar het valt totaal niet te voorspellen. Alle betrokkenen hebben hun best gedaan (en zijn hun best aan het doen) om er een mooie roman van te maken en we gaan voldoende goede initiatieven nemen om er de aandacht op te vestigen. Onlangs las ik dat mensen minstens zeven keer iets over je moeten horen, voordat ze je in de regel onthouden. Schrik dus niet als je me weer overal voorbij ziet komen, ik ga er mijn best voor doen om 'vóór begin juni (de maand dat Matroesjka overal verschijnbaar zal zijn) hot topic te worden! Nou ja, niet zozeer ikzelf, alswel de roman.

Wat is het heerlijk dat ik naast het schrijven ook nog een 'gewone' baan heb, zodat ik niet te veel tijd heb om me te piekeren over de boekverkoop én zodat er een vast inkomen is. Esther Kraaijenbrink (www.bestelmijnboek.nl) verwoordt het prachtig in de titel van haar boek voor aankomende auteurs: 'Zeg je baan nog niet op!'

Wie wil er nog schrijver worden?

Jarenlang had ik een droom. Schrijver wilde ik worden. Of auteur, want dat klonk nog mooier.

In 2007 publiceerde ik bij Free Musketeers (een POD-drukkerij) een bundel , 'Het achterste van mijn tong'.
Het was geweldig om mijn eigen columns in handen te hebben, maar schrijver voelde ik me toen nog niet, laat staan auteur. Dat veranderde vorig jaar, toen ons manuscript Passie en Piemelbloemen via Ten Pages (crowdfunding) ontdekt werd. Al snel toonde een reguliere uitgever, uitgeverij Mooi Media belangstelling om met ons in zee te gaan en niet veel later was er een heus auteurscontract, hadden mede-auteur Sylvia Beugelsdijk en ik auteursoverleggen met de uitgever. Na de boekpresentatie werden we als auteurs betrokken bij schrijversactiviteiten in niet de minste boekhandels (Selexyz Maastricht en Koops in Venlo). Het voelde toen echt alsof de missie geslaagd was, ik was schrijver!

Voelde ja, verleden tijd, want inmiddels zijn we driekwart jaar verder en is mijn droom niet meer per se schrijver zijn. De romantische vertekening die ik van het beroep had, is ingeruild voor een realistischer beeld over een beroep waarin de meeste auteurs hard moeten werken voor weinig geld.

Het schrijven van een roman, verhaal of column, is voor mij onverminderd de meest aantrekkelijke kant van het vak. Iets wat me veel tijd achter de PC kost, maar nog veel meer oplevert, namelijk het plezier van een verhaal op het scherm letter voor letter te voorschijn zien komen.
Maar ik heb ook ontdekt dat het 'schrijven zelf' op zijn hoogst de helft van het takenpakket is. Een 'echte schrijver' moet namelijk ook intensief meewerken aan het bedenken en mee uitvoeren van marketingactiviteiten en veel tijd besteden aan het 'proberen te verkopen' van de boeken, onder andere door een zeer actieve opstelling in de sociale media. En dan nóg blijft het verkopen van een debuutroman, zeker in deze tijd. zonder meer een zware opgave zodat het tamelijk frustrerend kan zijn.
In het jaar 2012, het jaar dat Passie en Piemelbloemen uitkwam, zijn er maar liefst bijna 3200 romans uitgekomen bij Bol.com! Ben je, net als wij, debutant op de reguliere markt, dan is het echt lastig om op te vallen tussen het aanbod.

Als je weet dat de meeste auteurs maar 10% van de netto verkoopprijs van een boek zelf ontvangen, dan hoef je geen rekenwonder te zijn om te snappen dat je heel veel boeken moet verkopen om er een leuk bedrag aan over te houden. En nog méér boeken om er van te kunnen leven. Aan Passie en Piemelbloemen hebben we dan ook (nog) niet veel overgehouden.

Gelukkig krijg ik vanaf juni weer een nieuwe kans om lezend publiek aan te trekken, ditmaal met mijn psychologische roman, Matroesjka. Misschien wordt het ditmaal eenvoudiger om het boek verkocht te krijgen, omdat ik nu geen debutant meer ben. Staan de kranten en andere media in de rij om me te interviewen, krijgt de boekhandel de romans niet aangesleept en zijn we in een mum van tijd door de eerste druk heen. Het zóu leuk zijn, maar als het niet zo is, is het ook helemaal niet erg. Inmiddels kan ik accepteren dat schrijven en verkocht worden vaak twee heel verschillende dingen zijn. Ik weet dat ik het schrijven van boeken veel belangrijker en leuker vind dan schrijver zijn en dat ik dat ook altijd zal blijven doen.

Voor de één miljoen Nederlanders die net als ik graag schrijven, is deze blog misschien een aanleiding om eens goed na te denken wat ze willen. Schrijven of schrijver zijn...

(Reacties zeer welkom!)