Klaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaar!

Ben je nou alwéér aan je boek bezig?!
'Ja', luidde het antwoord vaak. Ik behoor nu eenmaal niet tot het elite groepje schrijvers dat een boek in één keer foutloos schrijft.
Maar nu is het zover: mijn roman is af en kan naar de vormgever. Inmiddels heb ik de kleine 80.000 woorden al minstens twintig keer gelezen en al lezende het een en ander geschrapt. Ook mijn uitgever heeft aangegeven waar volgens haar in de tekst nog correcties nodig waren en met veel plezier heb ik deze tips gevolgd; ze maakten het boek enkel beter. Vervolgens is de roman naar een tekstbureau gegaan, waar de zinnen echt woord voor woord, spatie voor spatie, letter voor letter en volgens mij zelfs punt voor punt, ontleed zijn.
Het resultaat van deze omvangrijke redigeerklus kreeg ik begin deze week terug. Gelukkig hoefde ik bij de meeste wijzigingen alleen maar op 'wijziging accepteren' te klikken. Ik geef eerlijk toe dat ikzelf niet geschikt zou zijn om boeken te redigeren, ik kijk echt niet op een spatie meer of minder.

Maar nu is Matroesjka tekstueel af, waar nodig zijn gedeeltes tekst gewijzigd en het manuscript gaat nu naar een vormgever die ongetwijfeld voor een mooie lay-out gaat zorgen. Ik kan er nu niets meer aan doen en dat geeft een enorm dubbel gevoel. Enerzijds is het lekker, het voelt echt als een flink karwei af hebben, maar anderzijds vind ik het doodeng. Wat als er toch nog fouten of foutjes inzitten? Als ik per ongeluk iets heb gewijzigd dat wél goed was en iets anders heb laten staan? Dan zie ik het pas als ik mijn boek in gedrukte vorm in handen heb. Of erger nog: het staat in een recensie. Dan kom ik bij bol.com zo'n beoordeling tegen: 'Ilse Annegarn heeft een roman geschreven die qua inhoud direct weet te boeien. Helaas staat hij echter zo vol fouten, dat de gemiddelde lezer na een half hoofdstuk al afhaakt. Wij raden haar aan om  het schrijven van boeken even te staken en eerst een cursus foutloos Nederlands te volgen.' Daar moet je toch niet aan denken?

Tijd om er al te zenuwachtig van te worden, heb ik echter niet. Het boek ligt bij de vormgever, voor de uitgeverij en mij begint nu de 'uitdaging' om potentiële lezers op te sporen, zodat het boek straks ook daadwerkelijk een publiek weet te bereiken.
Daarnaast ben ik in alle rust de boekpresentatie al aan het voorbereiden. Heerlijk om mijn energie dáár weer in kwijt te kunnen!  En mocht ik me de komende maanden onverwacht toch gaan vervelen, dan ligt er gelukkig nog een hele stapel romans van collega's op me te wachten.